Lehenago, Beñatek aipatu duen moduan, Joseph Pulitzer eta William Randolph Hearst-en artean nolabaiteko lehiakortasun bat sortu zen. Biek, erabiltzen zuten sentsazionalismoa, morbositatea eta sarritan gezurra ere tirada asko saltzeko aburuarekin eta, azken finean dirua irabaztekotan.
Hearts-en estrategia, Pulitzerren idazle eta marrazkigile onenak kontratatzean zetzan, betiere diru gehiago eskainiz. Horietariko kasu argi bat, marrazkigile baten kontratazioa izan zen; honek, komiki batzuk egiten zituen "Tipo horia" izeneko tira batzuk hain zuzen ere. Eta Hearsten egunkarira pasa ostean, hor ere argitaratzen hasi zen komiki hura, baina hala ere Pulitzerrek ez zuen etsitu eta beste marrazkigile bat kontratatu zuen. "Tipo horia"-ren istorioak bi leku ezberdinetan irakurri zitezkeen heinean.
Fenomeno hau, New York Times-ek (zorrotz eta klasikoa), prentsa "horia" bezala izendatu zuen. Eta urteen poderioz, prentsa egiteko estilo horrek izen hau bereganatu zuen, gaur egun ezagutzen dugunera eboluzionatu arte.
No hay comentarios:
Publicar un comentario